Hayata Dair

Bazıları Erken Gider…

Bizimkisi ilk görüşte aşk değildi… 4-5 yaşlarındaydım annemin kucağında eve geldiğinde… Önce büyük bir kıskançlık sarmıştı içimi…Herkes başına toplanmış ne kadar ufak ne kadar tatlı olduğundan bahsediyordu. Beni unutmuşlardı sanki… Sonra yavaş yavaş kardeşlik duygusuyla tanıştım. Sen nerdeysen başucunda durup seni izler olmuştum. Miniciktin ve benim kardeşimdin. Evde yalnız geçirmeyecektim günlerimi. Oyuncaklarımı balkondan aşağı atarken, salonun ortasındaki vazoyu kırarken suç ortağım, akşamları bizi erken yatırdıklarında da gizli gizli konuştuğum arkadaşım oldun sonra… Karanlıktan korktuğumuzda birbirimizin yanına yatardık hatırlar mısın? Ne güzelmiş seninle aynı odayı paylaşmak küçükken…

Daha 4 yaşındaydın arkamdan bahçeye çıkmak için ağlayıp hızla evden kaçıp apartman boşluğuna düştüğünde… Seni alıp götürmüşler beni de komşuya bırakmışlardı. Küçük bir yaran olacak sonra eve geleceksin sanmıştın. Ama sen ölümü yenmişsin meğer bir mucize yaratmışsın. Daha da kıymetliydi artık yaşamak…

Sonra büyüdük çok büyüdük… Büyüdükçe uzaklaştık ama… Herkes bir telaş içindeydi. Böyle geçmiyor mu zaten hayat. Sürekli bir yerlere yetişme çabası içinde kendi hayatlarımızı yaşarken unutuyoruz en yakınımızdakileri. Sen zaten öyle çok sevmezdin içini açmayı. Ben konuşur anlatır dururdum, sen dinlerdin daha çok. Keşke geçmişe dönebilsek keşke daha çok vakit geçirebilseydik.

Çoğumuz istemediğimiz okullarda okuyoruz, istemediğimiz meslekleri yapıyoruz. Ama sen hep direnirdin hayata karşı. İstemediğim şeyi yapmayacağım derdin. Kural, düzen tanımazdın çoğu defa… Önce senin kafana yatmalıydı. O yüzden bıraktın Denizcilik okulunu. Saçmaydı 5-6 ayını uzakta denizin ortasında geçirmek. Hep keskin kararlar verdin hayatında…

Çocukları çok severdin, mutfak işlerinden benden daha çok anlardın. 2 çocukla tek başıma kaldığım zamanlarda en büyük kurtarıcımdın. Seni ne kadar delirtseler de bıkmadan onlarla oyunlar oynardın. Ozan çok küçük, hatırlamıyor seni. Kaan’a geçenlerde sordum. Hani dayın vardı ‘di’ derdin dedim ? Ben hatırlıyorum, nerde bilmiyorum ama bak şu an şöminenin üstündeki resimlerde duruyor dedi.

Yaşanacak çok şey vardı… Bazıları erken gidermiş ve bazen geride diyecek tek bir söz bile kalmazmış…